Rak luizjański biały

Rak luizjański biały (Procambarus clarkii var. "White") jest jedną z najbardziej efektownych odmian barwnych raka luizjańskiego. Śnieżnobiały pancerz, jasne szczypce oraz kontrastujące ciemne oczy sprawiają, że jest niezwykle atrakcyjnym mieszkańcem dużych akwariów. Odmiana ta została wyhodowana selekcyjnie z naturalnie występującego raka luizjańskiego i nie występuje w środowisku naturalnym. Mimo odmiennego ubarwienia zachowała wszystkie cechy biologiczne gatunku, w tym dużą odporność, szybkie tempo wzrostu oraz wyraźny terytorializm. Naturalnym środowiskiem gatunku są bagna, starorzecza, kanały melioracyjne, wolno płynące rzeki oraz pola ryżowe Ameryki Północnej. Rak luizjański słynie z wyjątkowej odporności na niekorzystne warunki środowiskowe. Potrafi przetrwać okresowe niedobory tlenu, znaczne wahania temperatury oraz suszę, kopiąc głębokie nory w wilgotnym podłożu. To właśnie ta zdolność adaptacji sprawiła, że stał się jednym z najbardziej inwazyjnych gatunków raków na świecie. Dorosłe osobniki osiągają zazwyczaj od 12 do 15 cm długości. Posiadają masywne ciało oraz bardzo silne, wydłużone szczypce wykorzystywane zarówno do zdobywania pokarmu, jak i obrony terytorium. Samce są zwykle większe od samic i mają bardziej rozbudowane szczypce. Białe ubarwienie może mieć odcień śnieżnobiały, kremowy lub lekko perłowy, a intensywność koloru zależy od genetyki oraz warunków hodowlanych. Rak luizjański prowadzi głównie nocny tryb życia. W ciągu dnia przebywa w kryjówkach wykonanych z kamieni, korzeni lub rurek ceramicznych, natomiast po zmroku intensywnie przemierza dno akwarium w poszukiwaniu pożywienia. Jest bardzo silnym zwierzęciem i często przebudowuje wystrój zbiornika, przesuwając kamienie, wykopując rośliny oraz kopiąc nory w podłożu. Wszystkie dekoracje powinny być stabilnie ułożone, aby zapobiec ich przewróceniu. Jest typowym wszystkożercą. W naturze żywi się bezkręgowcami, ślimakami, padliną, szczątkami roślin, glonami oraz detrytusem. W akwarium chętnie pobiera granulaty dla raków, tabletki dla ryb dennych, pokarmy mrożone, dżdżownice, larwy owadów oraz sparzone warzywa, takie jak cukinia, marchew czy groszek. Dietę warto uzupełniać liśćmi dębu, buku lub ketapangu oraz pokarmami bogatymi w wapń, który jest niezbędny do prawidłowego przebiegu linienia. Jak wszystkie raki, regularnie przechodzi proces linienia. Po zrzuceniu starego pancerza przez kilka dni pozostaje bezbronny i ukrywa się w kryjówkach do czasu utwardzenia nowego oskórka. Pozostawione w akwarium wylinki zwykle zostają zjedzone przez raka, ponieważ stanowią cenne źródło wapnia. Rozmnażanie w odpowiednich warunkach jest stosunkowo łatwe. Po zapłodnieniu samica nosi pod odwłokiem nawet kilkaset jaj przez około 4–6 tygodni. Po wykluciu młode pozostają przy matce przez kilka dni, a następnie rozpoczynają samodzielne życie. Dorosłe osobniki mogą wykazywać kanibalizm wobec młodych, dlatego w hodowlach rozrodczych często stosuje się oddzielne zbiorniki. Rak luizjański biały nie jest odpowiednim mieszkańcem typowego akwarium towarzyskiego. Może polować na wolniejsze ryby denne, ślimaki, krewetki oraz inne raki. Najlepiej sprawdza się w akwariach jednogatunkowych lub z dużymi, szybkimi rybami zajmującymi środkową i górną strefę zbiornika. Akwarium powinno być szczelnie przykryte, ponieważ rak bardzo dobrze się wspina i potrafi wydostać się nawet przez niewielkie otwory. Mimo niezwykle atrakcyjnego wyglądu należy pamiętać, że odmiana biała należy do gatunku uznanego za inwazyjny. Nigdy nie wolno wypuszczać tych zwierząt do środowiska naturalnego. W wielu krajach, w tym w Polsce, obowiązują przepisy ograniczające ich hodowlę, rozmnażanie i handel.